Meditatie november 2026
Nasmaak van de zomer!
Oktober loopt ten einde en november klopt aan de deur. In veel kerken wordt op de eerste woensdag van november van oudsher Dankdag voor Gewas en Arbeid gevierd. In mijn eerste gemeente, een dorp waar destijds nog veel mensen in en met de agrarische sector werkten, had ik nog twee keer per dag een kerkdienst op Bid- en Dankdag. ’s Morgens kwamen de oudere boeren en ’s avonds de jongere. Die tijd ligt ondertussen al ver achter ons en in de meeste kerken, net als in Elst, is er geen aparte kerkdienst meer. Toch is de thematiek van Dankdag nog steeds niet passé of achterhaald in mijn ogen. Zelf word ik ook altijd in deze tijd van het jaar vervuld met gevoelens van dankbaarheid die ik in de rest van het jaar ook wel heb, maar die niet zo specifiek om voor- rang vragen. Dit jaar zijn ze actueler dan ooit.
Het komt allemaal doordat ik een vrieskistje kreeg van een nicht van mijn man. Zij was met háár man in een nieuw huis met bijbehorende nieuwe keuken getrokken en ze hadden nog een goede vrieskast over, of ik die niet wilde hebben. Ze weten dat ik een bessentuin heb (vier vierkante meter tuin vol met bessenstruiken). Dus zodoende kwam de lege schatkist naar Beuningen en is nu gevuld met bessen: rode, zwarte, blauwe èn kruis- bessen. Drie lades vol! Want alhoewel het maar een paar bessenstruiken zijn die ik een jaar of wat geleden heb geplant, toch komen er ladingen vol met bessen van af. Iedere struik geeft zoveel bessen als die kan en vaak nog meer.
Een wonder!
In juli heb ik de meeste bessen geoogst. Vaak ’s morgens vroeg, omdat het overdag te heet was. Iedere morgen een handje voor bij mijn ontbijt en de rest zette ik in de geleisuiker om er
’s avonds laat jam van te maken. Of ik deed het zorgvuldig in zakjes om ze vervolgens in één van de lades van de vrieskist op te bergen.
En ondanks de vele, lange hete dagen die er waren deze zomer, zijn de bessen toch gegroeid. Een wonder!
Van de week deed ik de deur van mijn vrieskistje open en trok een la eruit. De zakjes met het rode, blauwe, zwarte en geelgroene bevroren geluk lachten mij toe. Ik roerde meel, boter, suiker en eieren in een beslagkom door elkaar en verdeelde de bessen erover heen en zette het geheel in de warme oven.
Iedere bes een edelsteen. Als een fonkelende robijn. Wat een ontzaglijk rijk gevoel! Het was weer even hartje zomer!! Ik stofzuigde het huis en toen ik klaar was, stond de bessentaart te dampen op het aanrecht. Een paradijselijk gevoel maakte zich van mij meester. En ik begrijp niet hoe het kan: ik heb weliswaar zelf die bessen- struiken destijds geplant en toen het zo warm was water gegeven. Maar waar is die kostelijke zoetzure smaak vandaan gekomen? Hoe zijn de sapstromen tegen alle zwaartekracht in naar boven gekropen en waar halen die kleine kogels die bloedrode, gitzwarte en dieppaarse kleur vandaan? Een wonder!
‘Helemaal geen wonder, gewoon de natuur en anders evolutie!’, zal er misschien gezegd worden. Maar dan denk ik bij mezelf: dan is voor mij de natuur of de evolutie een wonder! Of: een gods- geschenk! En zachtjes bid ik: Dank u wel, God.
En ik hoop dat ik niet de enige ben die dit geluk ervaart en deze dankbaarheid in zich voelt opborrelen. Mij motiveert het in ieder geval om zorgzaam om te gaan met de Schepping. En ik droom ervan dat er nog vele generaties na mij bessen plukken in de vroege ochtend, jam maken in de late avond, rode en blauwe en zwarte en geelgroene edelsteentjes in de yoghurt bij het ontbijt eten, schatvrieskisten vol met zongerijpte wondertjes tot heerlijke taartjes bakken en rond de eerste woensdag van november prevelen: Dank u wel God!
Goede Dankdag gewenst!
Ds. Aafke E.I. Zaal
